આ વાક્ય સ્થાનિક સ્વરાજ્યની ચૂંટણીઓમાં આજે વધુ સાચું સાબિત થઈ રહ્યું છે. લોકશાહીમાં જનતા શાસક બનાવે છે, પરંતુ જ્યારે જનતા પોતે જ અતિરાજકીય બની જાય, ત્યારે વિકાસની જગ્યાએ વિવાદોનું રાજ વધે છે.
સ્થાનિક સ્વરાજ્યની ચૂંટણી મૂળભૂત રીતે ગામ, શહેર અને સમાજના વિકાસ માટેનું સાધન છે. અહીં રસ્તા, પાણી, સફાઈ, આરોગ્ય અને શિક્ષણ જેવા મુદ્દાઓ પર ચર્ચા થવી જોઈએ. પરંતુ આજે સ્થિતિ એવી છે કે મતદારો જાતે જ પક્ષપાતના ચશ્મા પહેરી લે છે. “આપણા” અને “તેમના” વચ્ચેની લડાઈમાં મૂળ પ્રશ્નો ક્યાંક ખોવાઈ જાય છે.
જનતા જો વિચારોને બદલે વ્યક્તિઓ અને પક્ષોને અંધપણે અનુસરે, તો ચૂંટાયેલા પ્રતિનિધિઓને જવાબદારીનો અહેસાસ રહેતો નથી. પરિણામે, ચૂંટણી પછી વિકાસ કરતાં બદલો અને જૂથબાજી વધુ જોવા મળે છે. ગામડાંમાં પડોશીઓ વચ્ચે અંતર વધે છે, શહેરોમાં સમાજ ભાગલા પડે છે — અને અંતે નુકસાન સૌને થાય છે.
આ કટાક્ષ એ છે કે જે જનતા પોતે સમસ્યાઓથી પીડાયેલી છે, એ જ રાજકીય રંગમાં રંગાઈને સમસ્યાઓને વધારવાનું કામ કરે છે. લોકશાહીનો સાચો અર્થ રાજકીય જાગૃતિ છે, રાજકીય અંધતા નહીં.
જો જનતા મત આપતી વખતે વ્યક્તિના કામ, પ્રામાણિકતા અને વિકાસના દૃષ્ટિકોણને મહત્વ આપે, તો સ્થાનિક સ્વરાજ્યની સંસ્થાઓ ખરેખર “સ્વરાજ્ય” તરફ આગળ વધી શકે. નહીં તો, ચૂંટણીઓ માત્ર વિવાદોનું મેદાન બની રહેશે — જ્યાં જીત કોઈની પણ થાય, હાર તો આખા સમાજની જ થાય છે.
